POSTĘP ARG1-D I NIEZASPOKOJONE POTRZEBY PACJENTA

Objawy ARG1-D stopniowo wyniszczają pacjenta z powodu wysokich poziomów argininy w osoczu1-5 i obecnych standardów opieki, które nie rozwiązują tego podstawowego problemu5-7.

ARG1-D stopniowo postępuje w ciągu życia i może skutkować funkcjonalną niepełnosprawnością oraz upośledzeniem czynności życia codziennego2,4,8.

Niedobór Arginazy 1 (ARG1-D) to choroba dziedziczna występująca przy urodzeniu, jednak wczesna diagnoza może zostać przeoczona a pacjenci mogą mieć objawy i być zdiagnozowani we wszystkich grupach wiekowych, od niemowlęctwa i dzieciństwa do okresu dojrzewania i dorosłości2,5. Ponieważ objawy ARG1-D mogą być zarówno neurologiczne, rozwojowe jak i funkcjonalne2,4,8 stawia to wyzwania trudne dla osób cierpiących na ARG1-D, jak i tych, którzy się nimi opiekują. 

Po pierwszych miesiącach życia, mogą wystąpić postępujące objawy ARG1-D, które obejmują, jednak nie ograniczają się tylko do:

  • spastyczności dolnych i górnych kończyn2,4,
  • drgawek2,4,
  • ogólnego opóźnienia rozwojowego2,4,9,10,
  • upośledzenia intelektualnego2,4.

Objawy ARG1-D stanowią znaczne obciążenie dla pacjentów2,4,8 i ich opiekunów.

Pacjenci z ARG1-D wykazują postępujące i/lub zmienne pogorszenie w:

  • funkcjach neuromotorycznych2,4,
  • prawidłowej sprawności ruchowej/chodzie2,4,11,
  • etapach rozwojowych2,4,9,
  • zdolnościach intelektualnych2,4.

Bliscy mogą być zmuszeni do zapewnienia opieki przez całe życie chorującym na ARG1-D, gdyż niektórzy z nich: 

  • nie są w stanie mówić lub pisać2,
  • mogą być niezdolni do samodzielnego chodzenia2,
  • często doświadczają słabego apetytu i okresowych wymiotów4.

Postęp choroby ARG1-D jest wyniszczający2,4.

Pacjenci z ARG1-D mają heterogeniczne manifestacje postępu choroby2,4,11-13.

ARG1-D progession in infancy (6 - 12 months) - may present with seizures or hyperammonemia

Niemowlęctwo

  • pierwsze 6-12 miesięcy może być spokojne (bez epizodów)3,4,14.

Mogą występować:

  • drgawki2,13,
  • epizody hiperammonemii:
    • drażliwość3,4,13,
    • problemy z karmieniem, słaby apetyt3,4,13,
    • mdłości/wymioty3,4,13,
    • obniżona czujność3,4,13.

Wczesne dzieciństwo (2-4 lata)

  • spastyczność w kończynach dolnych (głównie chodzenie na palcach) 2,4,13,
  • upośledzenie intelektualne: opóźnienie lub zaburzenie etapów rozwojowych2,4,11,13,
  • spontaniczne unikanie białka jest częste2,4,11,
  • drgawki: zazwyczaj uogólnione toniczno-kloniczne2,4,11,13,14.
ARG1-D progression in toddlerhood (2- 4 years) - spasticity in lower limbs - tiptoe walking
ARG1-D progression in childhood (5 - 10 years) - progressive spasticity and variable decline in growth

Dzieciństwo (5-10 lat)

  • postępująca spastyczność2,4,11,
  • zróżnicowane pogorszenie wzrostu2,4,9,
  • zróżnicowane pogorszenie w neuromotoryce i zdolnościach intelektualnych:
    • utrata prawidłowego chodu2,4,10,
    • ograniczenie słownictwa lub utrata zdolności mówienia2,4.

Dojrzałość
(11-17 lat)

  • Potencjalna utrata:
    • zdolności samodzielnego chodzenia4,
    • kontroli jelita i pęcherza2,15.
  • Ciężkie upośledzenie intelektualne z utratą zdolności mówienia4,9.
ARG1-D progression adolescence (11 - 17 years) - loss of ambulation and bowel and bladder control
ARG1-D progression adulthood - left untreated may result in variable decline

Dorosłość (18 lat +)

Pozostawiony nieleczony, ARG1-D powoduje zmienne pogorszenie stanu zdrowia, który może skutkować wczesną śmiertelnością2,4,9,16,17.

Optimal care of patients with ARG1-D involves an integrated, multidisciplinary team of specialists.

Postępowanie z ARG1-D

Optymalna opieka nad pacjentami z ARG1-D obejmuje zintegrowany, wielodyscyplinarny zespół składający się ze specjalistów takich jak18:

  • Specjaliści chorób metabolicznych,
  • Genetycy,
  • Neurolodzy pediatryczni,
  • Neurolodzy,
  • Specjaliści zaburzeń ruchu,
  • Pediatrzy,
  • Dietetycy,
  • Fizjoterapeuci.

Obecne standardy opieki (surowe ograniczenie diety, suplementacja aminokwasami [EAA] i zmiatacze azotu) nie zapobiegają w pełni objawom i mogą być nieskuteczne w obniżaniu poziomu argininy do wartości docelowych1,5-7.

Obecne wytyczne zalecają szybkie i trwałe obniżenie stężenia argininy w osoczu, zmniejszając w ten sposób obciążenie chorobowe i poprawiając wyniki kliniczne, w tym sprawność ruchową i funkcje motoryczne6,8,19.

  • Stężenia argininy są podwyższane nie tylko przez diete, ale również przez obrót białek i syntezę endogenną20.

  • Zmiatacze azotu mogą być stosowane aby zapobiegać hiperamonemii wynikającej z endogennego katabolizmu białek3,21.

Wyzwania związane z przestrzeganiem diety ograniczającej ilość białka, wystarczająco rygorystycznej, aby obniżyć poziom argininy w osoczu poniżej wartości docelowych, stanowią znaczne obciążenie dla pacjentów2,22 i ich rodzin.

  • przestrzeganie takiej diety może sprawiać trudność ze względu na wcześniej utrwalone nawyki żywieniowe2,
  • może nasilać zaburzenia odżywiania23,
  • regularne badania kontrolne są wymagane do oceny stanu choroby24.

Referencje:
1.Diez-Fernandez C, et al. Hum Mutat. 2018;39:1029-1050. 2. Carvalho DR, et al. Pediatr Neurol. 2012;46:369-374. 3. De Deyn PP, et al. Hyperargininemia: a treatable inborn error of metabolism. In: Guanidino Compounds in Biology and Medicine. London, UK: John Libbey Company Ltd; 1997:53-69. 4. Crombez EA, Cederbaum SD. Mol Genet Metab. 2005;84:243-251. 5. Huemer M, et al. J Inherit Metab Dis. 2016;39:331-340. 6. Häberle J, et al. J Inherit Metab Dis. 2019;1–39. 7. Burrage LC, et al. Hum Mol Genet. 2015;24:6417-6427. 8. Uchino T, et al. Hum Genet. 1995;96:255-260. 9. Prasad A, et al. J Child Neurol. 1997;12:301-309. 10. Bélanger SA, et al. Paediatr Child Health. 2018;23:403-410. 11. Cai X, et al. Medicine (Baltimore). 2018;97:e9880. 12. Bakhiet M, et al. Medicine (Baltimore). 2018;97:e10780. 13. Sin YY, et al. J Mol Med (Berl). 2015;93:1287-1296. 14. Scaglia F, Lee B. Am J Med Genet C Semin Med Genet. 2006;142C:113-120. 15. Schlune A, et al. Amino Acids. 2015;47:1751-1762. 16. Sun A, et al. Arginase deficiency. In: Adam MP, et al, eds. GeneReviews®. Seattle, WA: University of Washington, Seattle; 2020. 17. Diaz GA, et al. Poster presented at: 13th European Paediatric Neurology Society (EPNS) Congress; September 17-21, 2019; Athens, Greece. Poster P06-34. 18. NORD. The Physician’s Guide to Urea Cycle Disorders. 2012. Available at: http://www.nucdf.org/documents/NORD_Physician_Guide_to_Urea_Cycle_Disorders.pdf. Accessed November 26, 2021. 19. Cederbaum SD, et al. J Inherit Metab Dis. 1982;5:95-99. 20. Morris SM. Am J Clin Nutr. 2006;83:508S-512S. 21. Qureshi I, et al. J Pediatr. 1984;104:473-476. 22. Jain-Ghai S, et al. Mol Genet Metab. 2011;104:107-111. 23. Adam S, et al. Mol Genet Metab. 2013;110:439-445. 24. Morales JA, Sticco KL. Arginase Deficiency. Treasure Island, FL: StatPearls Publishing; 2018.